NEPAL - HİMALAYA DAĞLARI - EVEREST DAĞI TIRMANIŞI

Aynı zamanda ileri ana kamp olarak da kullandığımız ve toplam 15 gün kadar kaldığımız, 6450 metredeki 2. kampımız. Burası buzul arazisi üzerinde kurduğumuz bir kamptı ve kamptan ayrılıp çevrede dolaşmak da oldukça tehlikeliydi, çünkü tuvalete gidip de derin bir buzul çatlağına düşmek olasıydı. Zira nisan ayı sonunda, Nepal'in en tanınan Sherpa'sı ve Everest'e 11 kez tırmanmış olan Babu Chhiri Sherpa bu kampta dolaşırken, 30 metre derinlikte gizli bir buzul çatlağına düşerek hayatını kaybetti..

Dünyanın en yüksek dağlarından birisi olan 8501 metrelik Lhotse Dağı'nda sert bir rüzgar ile karlar göğe kalkmış.. 2. kampta otururken bile, 2.5 km. yukarımızda esen Jetstream rüzgarının bir jumbo jet filosunun uğultusunu andıran gürültüsünü duyabiliyorduk. Everest ve çevre dağlara tırmanmak için Tibet'ten esen kış rüzgarı olan ve Jetstream adıyla tanınan yüksek irtifa rüzgarının kesilmesini bekliyorduk. Bu da, ancak mayıs ayının sonlarında yaklaşan yağışlı muson ikliminin yaratacağı iki - üç günlük bir pencere ile mümkün olacaktı.

Sabit 45 derece eğimli ve 1800 metrelik bir buzul yamacı olan Lhotse Face (Lhotse Yüzü)'de tırmanış. 3. kampımızı bu yüzün ortasına, 7300 metrede kurduk.

Lhotse Yüzü'nde, 3. kampı kurmak üzere tırmanırken karşımıza çıkan dik buz etaplarından birisi. Rota üzerinde yeni olsun, eski olsun birçok sabit hat ipi var.

3. kamp yerinde, 7300 metredeki çadırımızın içinden. Burada çadırlar dik bir yamaçta eşelenmiş dar bir platforma kuruluyordu ve yine, çevrede gezmek -tuvalet için bile- oldukça riskliydi. Böylece aklimatizasyon (yükseğe uyum) tırmanışlarını sonlandırıp, seyyar olacak son kamp haricinde yüksek kamplarımızı da kurmuştuk ve artık ana kampa inip dinlendikten sonra, nihai zirve taaruzuna hazırdık!

Everest'te nisan ayı sonundan başlayıp mayıs ayı ortalarına dek süren fırtınalı hava yüzünden artık tırmanış filan olamayacağına inanan bazı ekipler dağı terkettiler ve biz de ana kampta sıkıntılı günler yaşadık. Ama nihayet hava düzeldi ve tekrar yukarı kamplara tırmandık- geçen fırtınadan sonra, 3. kamptaki iki çadırımız bir çığ ile yok oldukları için oraya dayeni bir çadır kurmak durumunda kaldık. Bu resimde 20 mayıs günü 2. kampta Meteksan Sistem bayrağı ile poz vermişim. Ertesi gün, tırmanış arkadaşım olan Lhakpa Sherpa, ben, Paul F. Giorgio ve onun tırmanış arkadaşı olan Nima Sherpa ile Lhotse Yüzü'ne girip, 3. kampa tırmandık.

Lhotse Yüzü'nde, 3. kamptaki yeni çadırımız..

Son kampımızı kuracağımız 8000 metredeki South Col / Güney Geçidi'ne yükselirken, Lhotse Yüzü'nün üst kısmında, 7750 metrede tırmanış.

Güney Geçidi'nde, 8000 metrede kurduğumuz 4. kampımız. Arkada, üzerimizde Everest'in zirve konisi yükseliyor.

4. kampta Amerikalı arkadaşım Paul ile dinlenirken. Everest tırmanışının en yorucu yanı, gece olurken en yüksek kamptan yola çıkıp, bütün gece tırmandıktan sonra sabah erkenden zirvede olma zorunluluğu - önceki gece 7300 kampında zaten iyi uyunamadığı için, iki gecelik uykusuzluk, yükseklik ve fiziki zorlukla birleştirince son derece yorucu bir tırmanış olabiliyor.. Kısacası insan bedeni ve zihninin sınırları, oksijenin ve basıncın normalin üçte birine, ısının ise sıfırın çok çok altına düştüğü bu görkemli dağ üzerinde deneniyor..

Everest'e beş kez tırmanmış ve başka bir ekspedisyonun baş Sherpa'sı olan Ang Dorje Sherpa, Nima (ki onun da 7 Everest tırmanışı var!) ve Lhakpa Sherpa sohbet ederlerken. Kampta dinlenirken de dış oksijen kullanıyorduk. Aslında 8000 metre üzerinde kalmak insan bedenine -dış oksijenle bile- çok zararlı ve biz bu tırmanışta 8000 metre üzerinde 43 saat kaldık. Oksijenin en büyük yararı, onunla beslenen beynin çalışmasını sağlamak ve doğru, akıllı karar alınmasına yardımcı olmak. Bunun dışında oksijen kullanılmaması halinde, uzuvlarda (el-ayak özellikle) dolaşım çok zayıflayıp donma çok olası oluyor.

Akşam saat dokuz gibi, karanlıkta yola çıkıp bütün gece tırmandıktan sonra günün ilk ışıklarında Everest güney zirvesine iyice yaklaştık, burada yükseklik 8700 metre kadar..

Arkada, uzakta 8463 metrelik Makalu Dağının belirgin piramidi, daha yakında 8501 metrelik Lhotse Dağı'nın kayalık sırtları ve aşağıda, Tibet'teki Kangshung buzulu ile, Everest Güney sırtında tırmanış..

Tırmandığım sırttan bakınca, güney-güneybatı yönünde kalan 6000-7000 metrelik dağlar.

Everest güney zirvesi, yükseklik 8790 metre! Burası asıl zirvenin 500 metre kadar uzağında ve 100 metre kadar da altında, ancak zirve ile aramızdaki olan son engel, Hillary Step adlı kayalık etap hala önümde. Fakat, buradan bakınca insan artık hedefe çok yakın olduğunu ve çıkabileceğini anlıyor! Bu resmi çektiğim sırada güney zirvesinde oksijen tüplerimizi değiştiriyorduk. Resimdeki kırmızı - siyah elbiseli dağcı, tırmanış arkadaşım Lhakpa Sherpa'dır.

17 metrelik dik bir kaya etabı olan Hillary Step'te tırmanış. Burada Fotoğraf makinam biraz donuktu, dolayısıyla resim pek iyi değil..

Ve Dünyanın Damı! 8850 metredeyim, 23 mayıs 2001 günü, sabah saat dokuzu çeyrek geçerken Everest Dağı'nın doruğuna, Tanrıların Tahtı'na vardım.. Böylece bu güzel tırmanışı zirve ile sonlandırmıştım!

Zirvede geçirdiğim 45 dakikalık sürede önce Lhakpa ve Paul ile kucaklaştık, sonra da Meteksan Sistem ve Türk bayraklarını açtım, fotoğraf çektim, aşağıdan getirdiğim bazı emanetleri zirvedeki kara gömdüm. Kısacası oldukça meşguldüm ve bu arada çantamı içindeki oksijen setiyle beraber sırtımdan çıkarttığım için, 40 dakika kadar oksijensiz dolaştım..

Zirve hem Tibet'teki kuzey rotasından, hem de benim çıktığım güney sırtından gelen 12 kadar dağcı ile oldukça kalabalıktı. Bu resimde her milletten dağcılar görülüyor!

Devamı için tıklayınız...