21 Şubat 2010

TAHRAN’DA DONMUŞ ŞELALE TIRMANIŞI, İRAN 2010

hamaloun-icefall.JPGtunc-rasto.JPGkozankhola-icefall-2.JPGkozankhola-icefall-3.JPGkozankhola-icefall-4.JPGkozankhola-icefall-5.JPGkozankhola-icefall-6.JPGkozankhola-icefall-7.JPGkozankhola-icefall-8.JPGkozankhola-icefall.JPG

Türkiye’de eksik olan bir tırmanış tarzı- donmuş şelale tırmanışı! Bu İran seferimde Alam Kouh dağı tarafında tırmandıktan hemen sonra, Slovak tırmanış partnerim Rasto Krizan ile beraber Tahran yakınlarında bazı donmuş şelelelerde tırmandık. Koşullar genel olarak en iyi olmamasına karşın tatminkar tırmanışlar yapabildik. Tek eksik biraz daha uzun uzadıya tırmanma şansımızın olmamasıydı… İran dağları bizim ülkemize nazaran çok daha soğuk ve karlı olduğu için, dağların birçok köşesinde donmuş şelale oluşumu gözlenebiliyor. Dağların yerleşim ve yollara yakın olması da İranlı dağcı ve tırmanıcılar için büyük avantaj tabii.

Rasto’nun tatiline denk getirdiğimiz hafta sonunda, ilk gün  önce bir buz tırmanış okulu olarak işletilen ve aslında yönü değiştirilmiş bir dere ile yaratılan Hamaloun donmuş şelalesine gittik. Yağmur ve şimşek altında,  artı derece ısıda şelale yavaştan eriyordu.  Buz çok ıslak ve biraz da bozulmuş nitelikte  olduğu için, antrenman mahiyetinde üstten emniyetli olarak bolca tırmandık. Hamaloun şelalesi Tahran’a 50 km. kadar uzaklıkta ve bir saatten kısa sürede ulaşılabiliyor, rotalar ortalama 25 m. kadar yükseklikte ve derecesi genelde Wİ 3. Oraya her gittiğinizde İranlı tırmanıcıları görebiliyorsunuz- hatta bu sefer yaz 2009’daki Gasherbrum tırmanışından olan Azeri dostlarım da oradaydı.

İkinci gün, dağların tamamen farklı bir bölgesinde, Tahran’a 75 km. kadar uzakta  yeralan ve Kazankhola köyü yakınlarındaki uzak bir kanyonun dibindeki bazı şelalelere gittik. Burası pek tırmanılan bir bölge değildi ve  şelalelerin tabanına ulaşım bel derinliğinde, çok ıslak ve ağır batak karda iki saat sürdü- adeta canımız çıktı!  Sıfır  derece civarında olan hava ısısı bu seferde  tırmanışa daha uygundu, hatta sonrasında başlayan tipi ile ısı düşünce daha da iyi oldu.. Bu seferde, lider tırmanışla 70 metre ve iki ip boyu süren bir şelale tırmandık. Bu da muhtemelen rotanın bir ilk çıkışı oldu. Genel zorluk Wİ 4+ gibiydi (85-90 derece eğim). Rasto ilk etabı lider gitti, ikinci etabı da tavanı kapatan dev bir kaya arkının içinden akmış buzda ben lider gittim. Emniyet olarak buz vidası kullandık, istasyonları kaya ve buz kombine emniyetlerden kurduk.

Evden çıkıp, biraz donmuş şelale tırmanıp, akşama tekrar eve dönmek çok enteresan bir his, bunu Avrupa’daki birçok tırmanıcı belki hiç yadırgamaz, ama inanın bana çok farklı geldi. İşte tırmanışın yaşanan mekana yakın olmasının dağcının yaşamındaki farkı…. Tırmanmak için yüzlerce km. seyahat etmek zorunda kalmamak ne hoş bir şey!!

Tırmanıştan 12 saat geçmeden İstanbula dönmüştüm bile.

Yaşam herkese bol kazma sallamalı, buz vidası çakmalı günler ihsan etsin…………… 🙂

TECHNİCAL ICE CLIMBING IN IRAN

After some winter ascents in İran’s Alam Kouh Range, with my Slovak friend Rasto Krizan, we climbed some frozen icefalls around Teheran. İran is a cold country (unlike it’s  warm hearted people) and you get many frozen  icefalls around the city- a short drive mostly. We were only unfortunate in that, we did not have too much time left for action.. First of all, we drove to an ıcefall school called ‘Hamaloun İcefall’ to get some warm-up to the steep ice. The weather was not as cold as we wanted, and ice was fast melting, resulting in wet conditions under sleet and rain.. We climbed some Wİ 3  grade ice on chandeliered ice, and the surprise of the day was, my İranian friends from Gasherbrum II (Pakistan- Karakorum) were there, it was a reunion for sure.

The next day we went far from Teheran, almost 75 km, to a ski center named Kazankhola. İn an adjacent canyon there were numerous icefalls, probably none of which  are climbed before… Deep wet snow on the approach almost deterred us, but finally we were able to reach the foot of some 2 pitch, 80 m high  icefalls. Climbing on the Wİ4+ ice was real fun and Rasto led the first pitch, and i led the second shorter one, climbing inside a huge rock arch- a natural monument.

Going ice climbing as a day trip from home is an interesting and new experience for me, although many European climbers are used to it. İt is wonderful not to waste time and effort travelling hundreds of miles to climb something!

12 hours barely passed before i was back in İstanbul.

Bu yazı yorumlara kapalı.